Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2013

Σιωπή

Αστέρια του βυθού, φεγγάρια του ανέμου, πικρές στάλες της βροχής, ξεπλύνετε το είναι μου, αφαιρέστε την ύπαρξη μου. Διεισδύστε μέσα μου, και κάνετε να χάσω το εγώ μου. Νιφάδες του χιονιού, περασμένες εποχές, κόκκοι άμμου, κάνετε την ψυχή μου να ξαναπετάξει στους πορφυρογάλανους ουρανούς. Ήλιοι  συρματοστόλιστοι, φεγγάρια άλλων κόσμων βοηθήστε με και εσείς να ξαναβρώ την ουσία μου. Το ριζικό μου να ξεριζώσω, της ψυχής το βάθεμα και πάλεμα ν' αντέξω, να υψωθώ σε μέρη που ο νους του ανθρώπου δε μπορεί να φανταστεί και βρείτε την άκρη, φωτίστε μου το δρόμο, οδηγήστε με στο ιδεώδες πεπρωμένο. Σβησμένα τσιγάρα, νέες μουσικές και αδειανά ποτήρια, χαράξτε πάλι το χαμόγελο στις καρδιές των ανθρώπων. Βρείτε, ψάξτε βοηθήστε και εσείς να ξαναζήσουμε όλοι τα ήδη βιωμένα. Ποτάμια και θάλασσες, φωτιές και ουρανοί, χώμα και λάσπη, δημιουργήστε πάλι τ' όνειρο που έσβησε κι εχάθη στις ραγισμένες πολιτείες των ονείρων μας. Φέρτε πάλι το ιδανικό, υψώστε την αλήθεια και βάλτε τη στράτα την ανθρώπινη ξανά στο δρόμο το δικό σας. Υπόγειες στοές, μπερδεμένα παραμύθια, πόρτες ορθάνοιχτες μα και κλειστές φωτίστε έστω για λίγο τα μονοπάτια των ιδεών μας. Χιόνια που τόσα είδατε όσο κυλούσατε νερά, μπλεγμένες καταστάσεις ανθρώπων που δεν τις έλυσαν ποτέ, όνειρα και φωτιές υπαρκτές στους δρόμους και στα βάθη της ψυχής, το είναι των ανέμων και η σκουριά της γης όλα μαζί αν πάλι γίνουν ένα και καταφέρουν να δημιουργήσουν τ' όραμα μας, όλα μαζί αν πάλι χαθούν, τότε τίποτα στ' αλήθεια δε θα 'χει πάει χαμένο. Δρόμοι χρυσοστόλιστοι, φωνές που δεν έχετε σιγήσει, παιδιά που ακόμα δεν έχετε μεγαλώσει, δείξτε μας εσείς το φως και ας είναι λίγοι όσοι ακολουθήσουν. Παιγμένες νότες, χαμένες μουσικές, άδεια τραπέζια κλείστε το φως και ονειρευτείτε και εσείς την ύπαρξη ενός άλλου κόσμου. Θλιμμένα ηλιοβασιλέματα, ταξίδια σε χώρες αλαργινές ερωτευτείτε και εσείς επάνω σε φεγγάρια. Ξύλα, πέτρες και γυαλιά κάντε και εσείς το θαύμα σας και κατευθύνετε τα μόρια των ιδεών μας στις δημιουργίες του μέλλοντος. Όλα και τίποτα συνάμα δημιουργήστε αυτό που λείπει από τις ζωές των ανθρώπων. Ξαναφτιάξτε εικόνες σιωπηλές και βρείτε την άκρη του λαβυρίνθου. Τότε και μόνο τότε, όλοι εμείς που είδαμε το φεγγάρι να μη στέκεται στο ύψος του τη νύχτα, όλοι εμείς που είδαμε πως ο ήλιος δείλιασε, όλοι εμείς που ακούσαμε τη βροχή χωρίς να βρέχει, όλοι εμείς θα αρχίσουμε το χτίσιμο μέχρι την επόμενη καταστροφή, μέχρι όλα να γίνουν πάλι τα ίδια και να βρεθούν άλλοι που θα δημιουργήσουν ξανά τα θεμέλια ενός νέου κόσμου.

4 σχόλια:

  1. Όλοι εμείς που ακούμε την βροχή χωρίς να βρέχει είμαστε πολλοί λίγοι γλυκέ μου Χρυσόστομε αλλά μπορούμε να στείλουμε σωστά μηνύματα όπως εσύ με την εξαιρετική γραφή σου!άργησα να σου έρθω αυτή τη φορά είμαι πολύ μπλοκαρισμένη και προσπαθώ σήμερα να επισκεφτώ τους φίλους μου!συνέχισε έτσι!δυνατός!και στο έχω ξαναπεί!είναι πολύ λίγοι αυτοί που έχουν την πένα σου!συγκλονιστικό το κείμενό σου!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλώς όρισες αγαπητή Kate! Και εγώ έχω καιρό να γράψω γιατί μου έτυχαν κάτι δουλειές οπότε κανένα πρόβλημα που καθυστέρησες :) Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια (γι ακόμα μια φορά), λόγια δύναμης και ελπίδας. Να σαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μηνύματα αισιοδοξίας σ' έναν κόσμο-που λέγεται-ότι χάνεται!Κι όμως απ' ότι φαίνεται δεν έχει αλλάξει τίποτα, εκτός απ' την ψυχολογία!Ίδιες ζωές κλεισμένες αυτή τη φορά σε φοβισμένες σκέψεις!
    Πολύ όμορφο το κείμενό σου καλέ μου φίλε Χρυσόστομο και με την ευκαιρία της επίσκεψής μου σου εύχομαι ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΣ για τη γιορτή σου!!!Να ΄σαι πάντα καλά και να χαίρεσαι ότι αγαπάς!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια και για τις ευχές σου!

      Διαγραφή