Πέμπτη, 21 Αυγούστου 2014

Ονειρολογισμός


"Ο κυρ-Αντώνης βιάζεται να πάει να κοιμηθεί
γιατί το βράδυ στα όνειρα του θέλει να θυμηθεί
ό, τι ποτέ δεν έζησε μες τ' όνειρο του ζει
μα η νύχτα φεύγει και λυπημένο τον βρίσκει η χαραυγή"

Ο κυρ-Αντώνης, Μάνος Χατζιδάκις

Μεγάλωσα μονάχος μου με συντροφιά τα όνειρα. 
Σε μονοπάτια της ψυχής μου βρέθηκα απόμερα. 
Γνώρισα την αγάπη, έμαθα τη λατρεία 
και άλλα πράγματα πολλά άγραφα στα βιβλία.

Ήμουν για λίγο πάνω
μα πιο πολύ στα κάτω
κι όποτε σήκωνα κεφάλι
βρισκόμουνα ξανά στον πάτο.

Και τώρα στης ψυχής το βάθεμα
με πιάνω να τρομάζω
στον απολογισμό αυτόν εδώ
τον εαυτό μου να δικάζω.

Δυό άνθρωποι μαγικοί
μου 'μάθαν τη ζωή
και για όσα έκαναν θα τους λατρεύω
μέχρι την τελευταία μου πνοή.

Και τότε φίλε βρήκα εσένα
που τώρα είσαι μακρυά στα ξένα
κι ένιωσα για πρώτη μου φορά πως έχω αδελφό
και πως δεν πρέπει να φοβάμαι γιατί θα είσαι πάντα εδώ.

Κάποιες φορές τα λόγια είναι λίγα
για να εκφράσουν τα συναισθήματα,
ας μείνουμε φίλε μου λοιπόν εδώ
με τα δικά μας τα συνθήματα.

Ύστερα ήρθαν τα γράμματα
μαζί με τα φαντάσματα
κι έμαθα πράγματα απίστευτα για μένα
και για όσα στην ψυχή μου είναι καμωμένα.

Τότε οι ίδιοι άνθρωποι βρέθηκαν εκεί
και μου 'δωσαν ξανά ζωή
τον εαυτό μου να ξαναμάθω μου δίδαξαν 
κι όσα κι αν κι εκείνοι πέρασαν με την αγάπη τους τα νίκησαν...

Βλέπεις τους έτυχα εγώ
μαυροντυμένος ήλιος
σκαντζόχοιρος ευαίσθητος
γάτος μαζί και σκύλος!

Αργότερα ήρθες και εσύ
αστέρι που έπεσε στη γη
μπροστά σε θάλασσα, πάνω σε βράχια
ενώθηκαν της ψυχής μας τα κομμάτια.

Μα ξαφνικά σε φόβισα
-ήταν βλέπεις τα φαντάσματα-
κι όμως όσο πάλευα εκεί
το χέρι μου κρατούσες μέχρι την αυγή.

Κι αλήθεια ποιος θα μου 'λεγε
ότι τ' αστέρια βρίσκονται στη γη
κι ότι το φωτεινότερο
μες την ψυχή μου κατοικεί;

Δε θέλω όμως να ξεχάσω εσένα
που βρέθηκες εκεί
και όσα με οδήγησαν 
στων λόγων σου τη θαλπωρή.

Χρόνια πολλά 
και ώρες αμέτρητες
άλλες τις έζησα στη φυλακή
και άλλες ήταν λεύτερες.

Μα αν δεν ήταν εκείνοι 
και κατ' επέκταση εσύ
τότε απ' τα χιλιάδες φαντάσματα
αμφιβάλλω αν έστω κι ένα θα 'χε διαλυθεί.

Παρ' ότι μείναν λίγα
και δεν πεθάναν οριστικά
αν δεν υπήρχε η δική σου πυξίδα
δεν θα τα έγραφα όλα αυτά.

Και τώρα φτάνοντας στο τέλος
-που σημαίνει μια νέα αρχή-
γνώριμος φόβος με κατακλύζει
και μου παγώνει την ψυχή.

Βλέπεις είναι τα όνειρα 
που μου ζητούν εκδίκηση
νύχτα την πόρτα μου χτυπούν
να γράψω θέλουν τούτη την αφήγηση.

Με τα όνειρα μου συντροφιά 
βρέθηκα ως εδώ
και με τα όνειρα μου αγκαλιά
το μέλλον θέλω να θωρώ

Γιατί χάρη σ' αυτά γνώρισα θάλασσες, βουνά,
γιατί χάρη σ' αυτά
έχω ένα αστέρι
στης ψυχής μου την αγκαλιά.

Κι όμως εγώ ακόμα φοβάμαι
τα φαντάσματα μην ξαναρθούν
μα μεγαλύτερο τρόμο μου φέρνει μήπως
τα όνειρα μου πεθάνουν πριν προλάβουν καν να γεννηθούν!

pour l'eternité...

Κυριακή, 17 Αυγούστου 2014

Ξεχασμένες σιωπές

Κι αν οι σιωπές σου εμφανιστούν και πουν το "ναι", μην ξεχαστείς και προδοθείς και συγχωρέσεις. Μη μαγευτείς από τα λόγια τα όμορφα και τις θαμπές εικόνες. Κράτα μονάχα τον εαυτό σου ακέραιο, πιστό μέσ' το καθήκον σ'αυτό που σου 'γραψε η μοίρα για να ζήσεις. Γιατί είναι ύπουλες οι νύχτες του καλοκαιριού. Με την υγρασία να τρυπάει τα κόκαλα σου και με μαγευτικά φεγγάρια να σε κάνουν να χάνεσαι σε ονειροπολήσεις.

Υπόγειοι ήχοι παρελθοντικοί την πόρτα σου θα χτυπήσουν. Μην ανοίξεις, μην παραδοθείς. Στο χτες θέλουν να σε γυρίσουν, εσένα που τώρα φτιάχνεις τ' αύριο σου. Δες τα πράγματα απλά, σαν ένα ταξίδι στη θάλασσα στο κατάστρωμα μεγάλου καραβιού. Κλείσε τ' αυτιά στις Σειρήνες που σίγουρα θα εμφανιστούν. Μη σε νοιάζει το βάθος της θάλασσας. Εσύ κοίτα μόνο τον ορίζοντα. Μη φοβηθείς τις τρικυμίες. Ήρθαν πολλές και πέρασαν και σίγουρα θα ΄ρθουν κι άλλες.

Μείνε αυτό που είσαι και μην αλλάξεις. Μικρό παιδί,  αθώο, ευαίσθητο και τρυφερό, έδωσες τις μάχες σου και βγήκες νικητής. Μα δεν κερδήθηκε ο πόλεμος. Κι όσα πίσω άφησες εσύ τα ξέχασες, εκείνα δεν ξεχνάνε. Πώς να ξεφύγουν άλλωστε αφού γίνηκαν κι αυτά κομμάτι του εαυτού σου; Όμως εσύ πέτα ψηλά, όσο ψηλότερα μπορείς. Τίποτα δεν ξεχνιέται τίποτα δεν ακούγεται πια μέσα στη σιωπή.

Κι αν πάλι έρθουν καιροί ζοφεροί και οι σιωπές ξανά μιλήσουν κλείσε τα μάτια, κλείσε τ' αυτιά και άφησε τες να περάσουν. Κι έτσι θ' αποδείξεις πως τόσο αίμα, τόσες θυσίες δεν πήγανε χαμένα. Και θα 'σαι εδώ, ήλιος σε καταιγίδα, κεραυνός στην καλοκαιριά, της θάλασσας τραγούδι να στέκεσαι περήφανα καθώς αγναντεύεις νέες στεριές και νέα κύματα που θα σε ταξιδεύουν στους ορίζοντες των ονείρων σου.