Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

Της λησμονιάς το λίγο



Της λησμονιάς το ταίρι συνοδέψαμε
μόνο για λίγο ξεχάσαμε τη θλίψη
και των χρωμάτων την αλλαγή γυρέψαμε
μα οι ενοχές μας χάλασαν τη μίξη

Τώρα σε μέρη άγνωστα γυρίζουμε
αλλού να βρίσκουμε το φως μες τα σκοτάδια
μα της ψυχής τ' ανείπωτα που μας ορίζουν
αφήνουν όλα μας τα όνειρα να μένουν άδεια

Κι έτσι εγώ τη φυλακή μου να μαζέψω προσπαθώ
μέσα από λέξεις που δε μπόρεσα να εκφράσω
στέκομαι λίγο και μοιάζω να υπνοβατώ
κι όσα δεν είπα, μου μένει μόνο να τα γράψω

Τώρα παγώνει το βλέμμα και το χέρι μου
απ' το σκοτάδι των ματιών μου βγαίνει φως
τώρα που μπήγω στην πληγή μου το μαχαίρι μου
μοιάζω αυτόχειρας να είμαι ιδανικός

Κι έτσι οι λέξεις μπερδεύονται στο είναι μου
βλέπεις το χάος στο μυαλό μοιάζει φορές να είν' κακό
γι αυτό απ' των ματιών το φως λιγάκι δίνε μου
μήπως μπορέσω τελικά να μου αρκώ

Τώρα καθρέφτες έβαλαν τριγύρω μου
κι όπου κοιτάξω το βλέμμα μου κοιτώ
μα είν' αλήθεια όσα βλέπω να 'ναι γύρω μου;
και τώρα πια το τίποτα μοιάζει να ειν' απτό

Μόνο για λίγο αγγίξαμε τη θλίψη μας
μέσα στο βάθος των ψυχών βασανισμένη
μα η λογική καθόρισε τις τύψεις μας
κι έτσι για λίγο γίναμε ευτυχισμένοι

Μες της ψυχής σου τον καθρέφτη πάλι κοίταξα
και είδα πως στ' αλήθεια παράδοξα μου μοιάζω
και όλα μου τα όνειρα σιωπηλά τα φύλαξα
είδα τα βάθη των ματιών·
είδα τα βάθη των ψυχών·
κι όμως
δε μ' είδα να τρομάζω

Τρίτη, 1 Μαΐου 2018

Συννεφόκαμα


Αιωρήθηκα επάνω σε φλογισμένα κλαδιά αναζητώντας την αλήθεια των πρέπει που μου επιβάλλουν.
Δε δίστασα στιγμή.
Για λίγο προσπάθησαν να με συνθλίψουν, να αφουγκραστούν της ακοής το βάλσαμο και να γευτούν το νέκταρ της ουσίας.
Πώς να καταλάβουν;
Στην κοινωνία των μυρμηγκιών δεν υπάρχει εξουσία. Μονάχα ανιδιοτέλεια και ένας προκαθορισμένος σκοπός.
Σαν αυτόν που ακούγεται τώρα να γεμίζει τη θάλασσα με ήχο.
Δε ζήτησα τη βοήθεια για να αποφύγω την ελευθερία της φυλακής μου.
Αφού γνωρίζω πως πλέον έχω πάθει ανοσία από την αλήθεια των πρέπει.
Το συννεφόκαμα έφτασε μέχρι τα βουνά.
Έφτασε μέχρι τις ψηλές τους κορυφές και ισοπέδωσε τις λέξεις τους.
Η θάλασσα με όλη την πλανευτική γοητεία της ακούμπησε για λίγο τον εγκέφαλο μου.
Ανάμεσα σε Συμπληγάδες όρισα τις σκέψεις του μέλλοντος μου.
Αντιπαρέταξα στο σήμερα το χτες
μα αποτέλεσμα δεν έβγαλα.
Πως να εφραστεί πια όλο αυτό το παράξενο αδόκιμο πράγμα που ονομάζεται ζωή;
Και ας ξεγελάστηκα,
και ας δοκίμασα το αίμα μέσα από το ποτήρι.
Ας άδειασα το σπίτι από τα στάχυα που φύτρωναν παντού.
Μάταια.
Στην πλακόστρωτη πλατεία, ανάμεσα από τα ψηλά βουνά ένιωσα το βλέμμα.
Έκανα πως δεν είδα, έκανε πως δεν είδε.
Μα οι ματιές μας ανταμώθηκαν.
Ώσπου
σε μια παραδοχή της αλήθειας των ψευδαισθήσεων
λίγο πριν τα φτερά των πουλιών αγγίξουν το βάθος του γκρεμού
ένα σύννεφο έκρυψε το είδωλο μου.
Και έμεινα να αναρωτιέμαι
αν όλα όσα φαντάστηκα
συνέβησαν αληθινά.

Παρασκευή, 27 Απριλίου 2018

Η μνήμη του Ιανού


Αυτή η γυναίκα
είχε τα φύλλα στα μαλλιά
τη μουσική των δέντρων στο χαμόγελο της
τις νότες των εαρινών πουλιών μέσα στα μάτια
και ερεβώδη χάσματα στα κρύσταλλα της ψυχής της.
Στάθηκα μέσα στο κέντρο του λωτού
να τρυγήσω τη γύρη που περιβάλλει τα σύμπαντα
να μυρίσω τις αναίσχυντες μυρωδιές των ερώτων
να στραγγίξω τα σύννεφα
και στο σύθαμπο να ορίσω τη συνέχεια μου.

Αυτή η γυναίκα
σημάδευε με το τόξο του ανέμου
τη φωτιά που έκαιγε σε τρίσβαθες σπηλιές
στους χαλασμούς ονείρων που δε δικαιώθηκαν
σε απομακρυσμένες περιοχές του ποτέ
σε χώρες που πετούσαν πάνω από τα άστρα
σε φεγγάρια θαμμένα σε δάση άγνωστα
σε στιγμές που προσπέρασαν την απάτητη άμμο των ψηλών βουνών.

Και οι κουρτίνες τραβήχτηκαν
και φάνηκαν τα πρόσωπα που ήταν καλά κρυμμένα
σμήνη πουλιών ταξίδεψαν να πουν το ποίημα τους
καθώς φωτιές σιγόκαιγαν μέσα στα σπίτια των ανθρώπων που είχαν χάσει τα όνειρα τους.

Κι η μουσική
συνέχιζε μονότονα να ακούγεται
επαναλαμβάνοντας ξανά και ξανά τους ίδιους στίχους
θυμίζοντας πότε ένα παλιό τετράδιο ανοιγμένο τη μέση με τις σελίδες κομμένες
πότε ένα σάπιο τριαντάφυλλο
πότε ένα αιδίο νοτισμένο από τις σταγόνες της βροχής.

Τότε ντυμένη στα λευκά της και άδολα πέπλα η νύχτα
κατέβηκε να χαιρετήσει τους ανθρώπους
αφήνοντας τους παρακαταθήκη τον έρωτα των ονείρων τους
θυμίζοντας τους τα ταξίδια σε ψυχές μακρυνές
σε τόπους ξένους
με λιοντάρια που πάλευαν με ύαινες
και ένα βέλος να μπήγεται με μανία μέσα στο κέντρο ενός παραδεκτού πολιτισμού.

Όταν αρνήθηκα τη φυγή
ήρθε να με βρει αυτή
να μου μιλήσει
να με καλοπιάσει
και να μου ζητήσει για χάρη της να μείνω.

Κι ετσι
επάνω στο σανίδι της πραγματικότητας μου
λίγο πριν η αυλαία πέσει και κρύψει πάλι τη θέαση του ονείρου
αποφάσισα να μείνω
για χάρη της φυγής.

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2018

Νέμεσις και σκοπός


Σου το 'χα πει κι άλλη φορά πως είν' παράξενα τ' αλλότρια.
Κρύβουν το κάτι μαγικό, κρύβουν τις ερμηνείες τους, τις ειρωνείες τους, τα ψέμματα τους κάτω από τόνους επίπλαστης φαινομενικής ομορφιάς.
Ψάχνουν να βρουν την άκρη σε πράγματα που δεν έχουν ιδέα.
Γι αυτό δε μπορούν.
Γι αυτό δε μπόρεσαν ποτέ να καταλάβουν.
Σ' αυτά, στ' αλλότρια, ούτε η καληνύχτα μας δεν είναι αρκετή.
Ίσως να μη φτάνει να καλύψει την κενότητα τους.
Μα είναι όμορφα και σαγηνευτικά, όσο κι αν είναι ξένα.
Σα το τραγούδι των Σειρήνων που λίγο έλειψε να πλανέψει και τον Οδυσσέα.
Και έτσι
μέχρι να γίνουν γνωστά,
μέχρι να γίνουν κτήμα,
ακόμα και αν η ομορφιά τους είναι γνώριμα ασήμαντη
κερδίζουν έδαφος στην ρουτίνα της καθημερινότητας μας,
ρουφούν το χρόνο και το χώρο απ' τη ζωή μας.
Μια ζωή που είναι ένα άθροισμα τυχαιοτήτων.
Η ύπαρξη μας η ίδια συμπτωματική.
Πιθανότητες.
Και εμείς τι πράττουμε;
Πως τη βιώνουμε;
Ξεχνάμε να ζήσουμε,
ξεχνάμε να αναπνεύσουμε
ξεχνάμε να είμαστε εμείς
ξεχνάμε να είμαστε άνθρωποι.
Στ' αλήθεια πόσο δύσκολο να λέγεσαι άνθρωπος;
Όμως αυτή η παραδοξολογία των αλλότριων πραγμάτων είναι αυτό που καθορίζει τις ημέρες μας.
Ο Σίσυφος.
Η χρησιμότητα του άχρηστου.
Όλα μαζί και τίποτα παραπάνω.
Ο σκοπός
Ο σκωπτικός
Το νόημα
και το νήμα.
Νέμεσις.
Η ομορφιά και το ωραίο.
Η φύση και ο άνθρωπος.
Εμείς.

Τετάρτη, 4 Απριλίου 2018

Έβρεξε πάλι


Έβρεξε πάλι.
Δύο στάλες μοναξιάς έπεσαν στο περβάζι μου.
Δύο στάλες που σιγά σιγά ενώθηκαν κι έγιναν μια σταγόνα.
Έβρεξε πάλι.
Δύο δάκρυα έβρεξαν τα χείλη μου.
Δύο δάκρυα
σα στάλες μοναξιάς.

Κυριακή, 1 Απριλίου 2018

Ο θαυμαστής του χάους


Παρερμηνεύοντας τις ερμηνείες των πολλών
στους λίγους αναζητώντας περηφάνεια
για μία σκέψη και ένα τέλος των δειλών
μονάχα εγώ θα μείνω στην αφάνεια
Ξέρω δε φαίνονται όλα σωστά
μα του μυαλού το χάος ταξιδεύει
κι αν όλα παραμένουν στοργικά
ειν' η ζωή που γι' αγάπη ζητιανεύει.
Κι αν όσα ψάχνουμε τέλος δεν έχουν
κι αν οι αρχές μας έγιναν παλιές
τριγύρω είναι όσα μας γητεύουν
και όσα μπλέκουν τ' αύριο με το χτες

Ξέρω πως βρίσκομαι ακόμα παραπάνω
πετώ σε κόκκινο χαλί ηλεκτρικό
και η καρδιά μου βρίσκεται σε ένα πιάτο επάνω
μοιάζει σαν γεύμα και αυτή ξεχωριστό
Στο βάθος του γκρεμού η μοίρα η παράδοξη
μια μοίρα αλλότρια μα γι αυτό και άδοξη
κι έτσι για τους πολλούς την ησυχία κάνω πέρα
και ταραχή γεμίζει τώρα η μέρα

Κι ειν' η αλήθεια μου βουβή και άκομψη
κι είναι τα μάτια μου νεκρά και άδεια
ποιος νοιάστηκε για των πολλών την άποψη;
αφού το εγώ μου κατοικεί σε τρίσβαθα πηγάδια
Εκεί που ανάξιοι τον έρωτα τους ζουν
και ψάχνουν μες το σκότος να βρούνε την αλήθεια
μα όσα κι αν ζω  ποτέ δε μου αρκούν
κι έτσι συνεχώς φτιάχνω δικά μου παραμύθια

Παραμύθια ξεχασμένα στα βάθη του μυαλού
που έρχονται ώρες ώρες να θυμίζουν
πως τίποτα δε χάθηκε μα βρίσκεται αλλού
και τα κακά με λάσπη τα ξορκίζουν
Ξέρω στιγμές σαν τώρα δε με καταλαβαίνεις
ψάχνεις να βρεις τα πως και τα γιατί
όμως αλήθεια στη ζωή σου προλαβαίνεις
να γίνεις αυτό που πράγματι είσαι εσύ

Κι εγώ θα μένω εδώ γεμάτος ευτυχία
μακρινός θαυμαστής του χάους των καιρών
χαλώντας πάντα τη δική τους ησυχία
μέσα στη θλίψη αυτών εδώ των ημερών.

Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2018

Νυχτερινή συμφωνία


Μέσα στο άδειο σπίτι ακούγεται μουσική αγγέλων.
Οι νότες γεμίζουν το χώρο.
"Νυχτερινός περίπατος"
Μάνος.

[...]

Έλα πάλι απόψε
Γύρνα αντίστροφα του ρολογιού τους δείκτες.
Ξεγέλασε την απάτη του χρόνου
στάσου πάνω στα φτερά της πεταλούδας
και γαλήνεψε.

Έλα πάλι απόψε.
Κλείσε τα μάτια.
Μη χαράξεις τις αυλακιές των λαθών πάνω στο πρόσωπο σου.
Δεν αξίζει.
Άσε τον αέρα να περάσει ανεπαίσθητα από τα μαλλιά σου.
Νιώσε το χάδι του.
Ξέρω δεν έχει δικαίωμα.
Πως θα μπορούσε αλήθεια;
Σ' αυτή τη διάσταση όμως ο αέρας είμαι εγώ.
Και αυτό είναι επιτρεπτό.

Έλα και απόψε.
Να ακούσουμε μαζί τη μουσική των άστρων να παίζει για εμάς.
Να ανασάνει το φεγγάρι ανακουφισμένο που γλίτωσε πάλι.

Έλα και απόψε.

Να κοιμηθούμε αγκαλιά.
Και να προσποιηθούμε πως τίποτα δεν άλλαξε το χρόνο.
Πως ο χρόνος δε σταμάτησε.
Συνέχισε να κυλά.

Έλα.
Και με κλειστά τα μάτια να ονειρευτούμε.
Ίσως το κάνουμε και έχοντας τα ανοιχτά.
Έλα και απόψε.
Να καθίσουμε μαζί.
Να ξαπλώσουμε μαζί.
Να κάνουμε έρωτα μαζί.
Και να ακούμε αγκαλιά τη βροχή στο τζάμι να μας νανουρίζει.

Και η νύχτα αυτή
να μην έχει παρελθόν.
Έλα και απόψε.
Να βρεθούμε πάλι στον αφρό των κυμάτων
ξεχνώντας όλες τις διαστάσεις του χρόνου
ξεχνώντας τις πικρές θάλασσες.

Σε αυτή τη νύχτα
το παρόν
είναι ο μόνος νικητής.
Σε αυτή τη νύχτα
υπάρχουμε
μοναχά εγώ κι εσύ.