Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

Ο κόμπος

Έχω ένα κόμπο στο λαιμό που θέλει να μιλήσει,
θέλει να ξεκολλήσει, θέλει να ακουστεί
Και τον αντέχω το πρωί, τον βλέπω να 'ναι κει,
να προσπαθεί να φύγει να θέλει να σβηστεί

Μ' αυτόν τον κόμπο όμως εγώ είπα να γίνω φίλος
είπα να τον αντέξω, είπα να τον μπορώ
και έτσι καμιά φορά όταν με πιάνει ο ζήλος
στους στίχους καταφύγιο ψάχνω για να βρω

Κι όταν ο κόμπος φύγει και λύσει τα δεσμά μου
τότε πώς θα μιλήσω; τότε πώς θα σταθώ;
αντίκρυ την αγάπη μου, τη μοναξιά κοντά μου
και όσα ονειρεύτηκα ακόμα θα ποθώ

Έχω ένα κόμπο στο λαιμό που όταν λυθεί και φύγει
τότε θα τον ψάχνω και θα τον καρτερώ
και το παράθυρο αυτό που η ψυχή μου ανοίγει
το ξέρω πως θα γίνει κλάμα βουερό

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Γλείφτες και ρουφιάνοι


Ήρθε η ώρα για να μιλήσεις
και κοίταξε ξανά να μη σιωπήσεις
το χαμόγελο που σου φορέσανε στο στόμα
είναι σαν τελεία πριν από το κόμμα.,

Δηλαδή δε σου πάει
και ο φιλόλογος τριγύρω σου γελάει
μα η ψυχή σου δεν πιστεύει σε κανόνες
γραμματικούς, συντακτικούς, των λόγων μας τις πόρνες

"Χωρίς κανόνες πώς θα μιλήσεις;
Πώς θ' ακουστείς άμα δε σκύψεις;"
Καλύτερα βουβός μα όρθιος και ντυμένος
παρά στα τέσσερα στημένος και γδυμένος

Γι' αυτό...

Ήρθε η ώρα και να ακούσεις
σ' όσα σου τάξανε ποτέ μην υπακούσεις
στους τακτικούς και καλοβολεμένους
κωλογλείφτες, σιχαμένους, καημένους

Δηλαδή στους ρουφιάνους
των ονείρων μας τους κάλπικους ζητιάνους
αυτούς που για Θεό έχουν το χρήμα
που να 'ξεραν πως θα τη βρουν από 'να ποίημα

Μ' αρκετά ασχολήθηκα
με τους δειλούς από μικρός αναμετρήθηκα
και μάθε το ρουφιάνε, χωμένε στα υπόγεια
οι στίχοι μου μετρούν πιότερο απ' τα λόγια

Σκυμμένε, σιχαμένε, γλείφτη, βλάκα
εύκολα σε βρίσκω στο λήμμα του "μαλάκα"
κακόμοιρο ανθρωπάκι "που κάνεις τη δουλειά σου"
γλείψε ρε ξεφτίλα ξανά τ' αφεντικά σου

Και κάπου εδώ λέω να τελειώσω
απ' τους ρουφιάνους να μπορέσω να γλιτώσω
μα είναι πολλοί γαμώ την τρέλα μου γαμώ
και δε ξέρω αν την άκρη τελικά θα βρω

Όπως και να 'χει, ώρα να κλείσω
τους τσάτσους των αφεντικών άλλο δε θα βρίσω
κι ας έχω πάντα την απορία
το γλύψιμο γουστάρουν ή κάνουν αγγαρεία;

Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2015

Αντίστροφο


Αν έχεις μάθει να ξορκίζεις τη φωτιά
και να κοιμάσαι με τα μάτια ανοιχτά
τότε οι λέξεις δε σε τρομάζουν πια
κι όλα τ'αδύνατα σου μοιάζουν δυνατά

Αν έχεις μάθει ν' αντικρύζεις ουρανούς
σε μολυβένιους πυροκάμωτους καιρούς
τότε ταξίδια γυρνοβολάει ο νους
σ' άγνωστους τόπους, μαγεμένους, μακρυνούς

Αν η κλωστή που ύφανε της μοίρας το αδράχτι
και τ' όνειρο που πρόδωσες ακόμα σ' έχει άχτι
τότε μη ζητήσεις ποτέ συγχωροχάρτι
και φτιάξε στην ψυχή σου το δικό σου χάρτη

Κι αν στο τέλος πουθενά δεν υπακούς
και η ψυχή σου είναι γεμάτη στεναγμούς
τότε τιμή σου που έκανες πέρα πειρασμούς
κι ειν' η καρδιά σου που σ'έφερε στους δυνατούς

Τότε τιμή σου που άντεξες τους στεναγμούς
και η ψυχή σου έκανε πέρα πειρασμούς
και στην καρδιά σου μοναχά να υπακούς
και στο τέλος θα βρεθείς στους δυνατούς

Τότε να μην έχεις ποτέ κανέναν άχτι
γιατί τα όνειρα δίνουν πάντα συγχωροχάρτι
και απο της ψυχής σου το μυτερό αδράχτι
η μοίρα θα υφάνει το δικό σου χάρτη

Και ταξίδια σε μολυβένιους καιρούς
θα τριγυρνάει ο πυροκάμωτος νους
σ' άγνωστους τόπους κι ουρανούς
που θα τους βλέπεις μαγεμένους, μακρυνούς

Τώρα οι λέξεις με μάτια κλειστά
σε τρομάζουν και δεν κοιμάσαι πια
κι οσα σου φάνταζαν κάποτε δυνατά 
τώρα είν' αδύνατα και δεν ξορκίζεις τη φωτιά

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2015

Ο νεκροζώντανος


Κοίτα τριγύρω γκρεμίζονται κόσμοι
παντού απλώνουν του θανάτου την οσμή
και συ καημένε παραμένεις βολεμένος
κλεισμένος σπίτι σου και τρομοκρατημένος

Και οι ειδήσεις τους σε κάνουν να τρομάζεις
τα όνειρα σου με το φόβο συνταιριάζεις
και μένεις ήσυχος και τακτοποιημένος
στον καναπέ βουλιάζεις - μοιάζεις απολιθωμένος

Μα δεν αλλάζεις κοιμισμένε δεν αλλάζεις
με τα ίδια σου τα χέρια τον εαυτό σου θάβεις
και μου φαίνεσαι λιγάκι κουρασμένος
απ'τη βολή του καναπέ αποκαμωμένος

Κι όταν αύριο θα ξημερώσει η μέρα
που όρθιος θα θέλεις ν' αναπνεύσεις αέρα
δεν θα μπορείς γιατί θα 'σαι σκυμμένος
ενας νεκρός, με ζωντανούς μπερδεμένος...

Κοίτα τριγύρω και θάψε τη σιωπή
τ'όνειρο πως μοιάζει ποιος ξέρει για να πει;
Νεκρά παιδιά γυρίζουν στο μυαλό σου
μα 'συ κοιμάσαι ήσυχος-δεν είναι το δικό σου.

Μα τώρα που λιγόστεψε του φόβου σου η σκέψη
ψάχνεις για να βρεις ποιος απ'όλους μας θ'αντέξει
και ήσυχος πια τρως το πρωϊνό σου
ξεχασμένος μοιάζεις στον κόσμο τον δικό σου.

Μ' ακόμα εσύ δεν άλλαξες, ποτέ σου δε θ'αλλάξεις
και την αλήθεια για να βρεις πότέ σου δε θα ψάξεις
κι αν κάποτε ο θάνατος έρθει στη γειτονιά σου
εσύ θα κάθεσαι ήσυχος κοιτώντας τη δουλειά σου...

Κι όταν αύριο θα ξημερωσει η μέρα
που όρθιος θα θέλεις ν'αναπνεύσεις αέρα
δε θα μπορείς γιατί θα 'σαι σκυμμένος
ένας νεκρός, με ζωντανούς μπερδεμένος...

Παρασκευή, 24 Απριλίου 2015

Το κινητό τηλέφωνο


Γεννιέσαι και σου δίνουν ένα κινητό τηλέφωνο να παίζεις. Μεγαλώνεις και φτάνεις στην εφηβεία και τότε αρχίζει να χτυπά πιο δυνατά. Όχι η καρδιά σου αλλά το τηλέφωνο. Πιθανόν μαζί με την καρδιά σου. Πιθανόν. Πρώτοι έρωτες, πρώτες απογοητεύσεις. Το κινητό σου τηλέφωνο όμως πάντα δίπλα σου, πάντα εκεί. Μεγαλώνεις κι άλλο κι αρχίζεις να καταλαβαίνεις πως πλέον δεν μπορείς χωρίς αυτό. Δεν μπορείς να ζήσεις τη ζωή σου, χωρίς την προέκταση του χεριού και του αυτιού σου.

Ύστερα ξυπνάς. Και η μέρα σου κυλάει κάπως έτσι:

Με το που ανοίγεις τα μάτια σου κοιτάς στο τηλέφωνο σου να δεις τις κλήσεις και τα μηνύματα. Στη συνέχεια τσεκάρεις και στα διάφορα social media τις ενημερώσεις σου. Αλήθεια με τόσους λογαριασμούς πότε προλαβαίνεις να ζήσεις;

Κάθεσαι να φας το πρωινό σου και το τηλέφωνο πάντα δίπλα σου να σου κρατάει συντροφιά και να σε ενημερώνει, αν χώρισε η Σούλα με τον Τάκη, αν ο Πέτρος με την Γιώτα αγαπιούνται ακόμα και αν ο Παντελής με την Φρόσω βρίσκονται στο "καφέ της άμμου" και περνάνε τέλεια και σούπερ. Μ' αυτά και μ'αυτά έφαγες το πρωινό σου και σε έχει πιάσει χέσιμο. Ήρθε λοιπόν η ώρα το κινητό τηλέφωνο σου να σε συντροφέψει εκεί που και ο βασιλιάς πάει μόνος του. Ή τελοσπάντων μαζί με το κινητό του. Αφού ενημερωθείς και στην τουαλέτα, διαπιστώνεις ότι πρέπει να πλυθείς και να ετοιμαστείς για τη δουλειά σου. Δυστυχώς δεν έχεις τρία χέρια για να πλένεις με τα δυο το πρόσωπο σου και με το άλλο να κρατάς το κινητό σου, οπότε ναι- αυτή είναι μια πραγματικά δύσκολη στιγμή!

Φεύγεις άρον-άρον να προλάβεις μην τυχόν και αργήσεις στη δουλειά, την οποία παρεπιπτόντως σιχαίνεσαι, αλλά σου δίνει τα λεφτά για να αγοράσεις το ολοκαίνουργιο κινητό τιμής ενός μηνιάτικου και κάτι. Αφού κάνεις λίγο το μαλάκα στο αφεντικό και αφού εξυπηρετήσεις κάτι μουνόπανα που λέγονται πελάτες, έρχεται η ώρα για το άγιο διάλειμμα σου.

Επιτέλους, θα τσεκάρεις ξανά το κινητό σου διότι μπορεί ο φίλος σου ο Αρχίδιος να κατούρησε το καπάκι στην τουαλέτα και η γυναίκα του η Σκυλοβία να του έβαλε τις φωνές. Ε να μην το ποστάρει; Και εσύ δεν πρέπει να το ξέρεις;

Επιστρέφεις στη δουλειά και μετά από λίγες ακόμα μαρτυρικές ώρες επιτέλους σχολάς. Θα δεις τους φίλους σου, θα πείτε τα νέα σας, θα διασκεδάσετε! Πάτε στην αγαπημένη σας καφετέρια και μετά τις γνωστές χαιρετούρες φωνάζεις το σερβιτόρο για το βασικό: όχι να παραγγείλεις, αλλά για τον γαμημένο κωδικό του wi-fι. Κι αυτό γιατί ενώ έχεις πολλά να πεις με τους φίλους σου, εκείνοι έχουν ήδη συνδεθεί και κάνουν check-in ότι βρίσκονται μαζί σου (ή τελοσπάντων με κάτι που σου μοιάζει) στο συγκεκριμένο καφέ. Μετά από λίγες φοβερές σούπερ ουαου ώρες που περάσατε όλοι μαζί χαρούμενοι  και αγαπημένοι με τα κινητά τηλέφωνα σας στην καφετέρια, δυστυχώς πρέπει να γυρίσεις πάλι σπίτι. Διότι και αύριο θα πρέπει να κάνεις το μαλάκα στο αφεντικό.

Αφού γυρίσεις στην θαλπωρή της οικίας σου λοιπόν και ξαπλώσεις, ανοίγεις ένα βιβλίο να διαβάσεις  ανοίγεις κατευθείαν το κινητό σου να δεις σε πόσους άρεσε η φωτογραφία που ανεβάσατε με τους φίλους σου στην καφετέρια. Και κάπου εκεί σε παίρνει ο ύπνος και βλέπεις σε όνειρο πως έχεις ήδη αποκτήσει το ολοκαίνουργιο μοντέλο κινητού που μόλις κυκλοφόρησε.

Αυτή λοιπόν ήταν μια μέρα σου. Μάλλον αυτή ήταν κάθε μέρα σου. Και τα χρόνια περνούν και οι εποχές αλλάζουν. Και κάποια στιγμή πεθαίνεις. Και δίπλα στο τάφο σου, υπάρχει μια μικρή εσοχή. Γιατί μαζί σου έχουν θάψει και το κινητό σου καθώς όσες εγχειρήσεις και αν έγιναν δεν αποκολλήθηκε ποτέ από το χέρι σου.

Κάποια στιγμή θα πρέπει όλοι να παραδεχτούμε την αλήθεια: Ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου είναι το κινητό του τηλέφωνο. Όχι ο σκύλος. Χωρίς σκύλο ζεις, χωρίς τηλέφωνο όχι.

Επίσης ερωτήματα όπως "πότε είσαι αληθινός", "πότε είσαι ο εαυτός σου" και "πότε προλαβαίνεις να ζήσεις" δεν έχουν απάντηση.

Όλα τα παραπάνω τα κάνεις κι εσύ, τα κάνω και γω κρατάμε στο χέρι μας συνέχεια  κινητό.

Όλα τα παραπάνω λοιπόν εμείς -αν θέλουμε- μπορούμε να τα αλλάξουμε. Και είναι στο χέρι μας. Όχι σε αυτό που κρατάει το κινητό, στο άλλο.

Κυριακή, 12 Απριλίου 2015

Don't be afraid of the dark

Edvard Munch-The Scream

Don' t be afraid of the dark - for there's light there. And as the great German had it, we have to carry abit of chaos in us for a star to be born.

Once more you' ve lost yourself in the dream-struggles of the mind. The blinding light baffles your mind, you never quite know where you' ll find yourself next.

Once more will your soul soar faraway cities and lands. But the surrounding darkness will never cease accompanying you.

After all, what is there to be afraid of?For this also forms part of you. Blessing and curse, mother and sister. Don't be afraid of the dark. Indeed, there's light to be found there. A light not yet discovered. In a little while this same light will become the path that marks an entire lifetime. The most beautiful and the ugliest are also born small. On the way they grow greater.

But there will always be a glimpse of you in the dark and this might very well turn into stardust resting on the breath of time.

Perhaps you'll never know. Perhaps you'll come to experience everything you dreamed of. Perhaps you'll go cursed and despairing, perhaps glorified. What you should never forget is that there's light in the dark. And the examples are indeed many. And the hours infinite. And eternity will gaze at you a speck of dust.

In the dark you'll come to find your profoundest reflections. It's up to you whether you'll bear to look them in the eye. In the end,whatever you do, whatever happens, you should never stoop down to fear. What's certain is that you don't know what you'll find in the midst of this age-old battle between you and time.

Don't feel bad, don't feel cursed. This same course is what makes it possible for you to escape insignificance. It's what fills your whole being. It's the light that's always to be found in the dark. Don't only look at everything visible, but elsewhere as well. If you draw black veil, you' ll see that the view behind the balcony window is mesmerizing.

And it shows to you everything you never believed you'd see. And it shows to you new worlds, known only to the few. There's also the dark to find behind the curtain. If even for a momment you are overcome with fear, you'll never know the dreamlike world hidden beneath.

And the time will certainly come when night will draw to a close, when the sun shows itself. Thus one day the dark will be no more, offering a viw to the light. Never forget that the dark is not to be feared.

No matter how many centuries make their way past as, no matter how many years brush past all being, there will always be light to be found in the dark, and a bit of chaos will always give birth to dancing stars...

*Ένα μεγάλο ευχαριστώ στο Φίλιππο για τη μετάφραση.
Στα ελληνικά διαβάστε το ΕΔΩ

Σάββατο, 11 Απριλίου 2015

Τα τρία τρίστιχα


1
Άνθρωποι, δίχως αρχή και τέλος, δίχως στιγμές, δίχως ζωές, δίχως αγάπη. 
Άνθρωποι που τρέχουν να προφτάσουν τα όνειρα, τα ονόματα, τις σκέψεις της αλήθειας. 
Άνθρωποι δίχως ανθρωπιά.

2
Έρωτας μέσα στο χρόνο, έρωτας μέσα στη ζωή.
Χιόνι μέσα στο καλοκαίρι και ανοιξιάτικης μέρας η αυγή.
Έρωτας δίχως εραστές.

3
Βροχή νοσταλγική, πάνω στων βλεφάρων σου την άκρη.
Μονάχα εκεί μπορεί να βρεθεί.
Μια δίχως σύννεφα βροχή.