Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2015

Αντίστροφο


Αν έχεις μάθει να ξορκίζεις τη φωτιά
και να κοιμάσαι με τα μάτια ανοιχτά
τότε οι λέξεις δε σε τρομάζουν πια
κι όλα τ'αδύνατα σου μοιάζουν δυνατά

Αν έχεις μάθει ν' αντικρύζεις ουρανούς
σε μολυβένιους πυροκάμωτους καιρούς
τότε ταξίδια γυρνοβολάει ο νους
σ' άγνωστους τόπους, μαγεμένους, μακρυνούς

Αν η κλωστή που ύφανε της μοίρας το αδράχτι
και τ' όνειρο που πρόδωσες ακόμα σ' έχει άχτι
τότε μη ζητήσεις ποτέ συγχωροχάρτι
και φτιάξε στην ψυχή σου το δικό σου χάρτη

Κι αν στο τέλος πουθενά δεν υπακούς
και η ψυχή σου είναι γεμάτη στεναγμούς
τότε τιμή σου που έκανες πέρα πειρασμούς
κι ειν' η καρδιά σου που σ'έφερε στους δυνατούς

Τότε τιμή σου που άντεξες τους στεναγμούς
και η ψυχή σου έκανε πέρα πειρασμούς
και στην καρδιά σου μοναχά να υπακούς
και στο τέλος θα βρεθείς στους δυνατούς

Τότε να μην έχεις ποτέ κανέναν άχτι
γιατί τα όνειρα δίνουν πάντα συγχωροχάρτι
και απο της ψυχής σου το μυτερό αδράχτι
η μοίρα θα υφάνει το δικό σου χάρτη

Και ταξίδια σε μολυβένιους καιρούς
θα τριγυρνάει ο πυροκάμωτος νους
σ' άγνωστους τόπους κι ουρανούς
που θα τους βλέπεις μαγεμένους, μακρυνούς

Τώρα οι λέξεις με μάτια κλειστά
σε τρομάζουν και δεν κοιμάσαι πια
κι οσα σου φάνταζαν κάποτε δυνατά 
τώρα είν' αδύνατα και δεν ξορκίζεις τη φωτιά

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2015

Ο νεκροζώντανος


Κοίτα τριγύρω γκρεμίζονται κόσμοι
παντού απλώνουν του θανάτου την οσμή
και συ καημένε παραμένεις βολεμένος
κλεισμένος σπίτι σου και τρομοκρατημένος

Και οι ειδήσεις τους σε κάνουν να τρομάζεις
τα όνειρα σου με το φόβο συνταιριάζεις
και μένεις ήσυχος και τακτοποιημένος
στον καναπέ βουλιάζεις - μοιάζεις απολιθωμένος

Μα δεν αλλάζεις κοιμισμένε δεν αλλάζεις
με τα ίδια σου τα χέρια τον εαυτό σου θάβεις
και μου φαίνεσαι λιγάκι κουρασμένος
απ'τη βολή του καναπέ αποκαμωμένος

Κι όταν αύριο θα ξημερώσει η μέρα
που όρθιος θα θέλεις ν' αναπνεύσεις αέρα
δεν θα μπορείς γιατί θα 'σαι σκυμμένος
ενας νεκρός, με ζωντανούς μπερδεμένος...

Κοίτα τριγύρω και θάψε τη σιωπή
τ'όνειρο πως μοιάζει ποιος ξέρει για να πει;
Νεκρά παιδιά γυρίζουν στο μυαλό σου
μα 'συ κοιμάσαι ήσυχος-δεν είναι το δικό σου.

Μα τώρα που λιγόστεψε του φόβου σου η σκέψη
ψάχνεις για να βρεις ποιος απ'όλους μας θ'αντέξει
και ήσυχος πια τρως το πρωϊνό σου
ξεχασμένος μοιάζεις στον κόσμο τον δικό σου.

Μ' ακόμα εσύ δεν άλλαξες, ποτέ σου δε θ'αλλάξεις
και την αλήθεια για να βρεις πότέ σου δε θα ψάξεις
κι αν κάποτε ο θάνατος έρθει στη γειτονιά σου
εσύ θα κάθεσαι ήσυχος κοιτώντας τη δουλειά σου...

Κι όταν αύριο θα ξημερωσει η μέρα
που όρθιος θα θέλεις ν'αναπνεύσεις αέρα
δε θα μπορείς γιατί θα 'σαι σκυμμένος
ένας νεκρός, με ζωντανούς μπερδεμένος...

Παρασκευή, 24 Απριλίου 2015

Το κινητό τηλέφωνο


Γεννιέσαι και σου δίνουν ένα κινητό τηλέφωνο να παίζεις. Μεγαλώνεις και φτάνεις στην εφηβεία και τότε αρχίζει να χτυπά πιο δυνατά. Όχι η καρδιά σου αλλά το τηλέφωνο. Πιθανόν μαζί με την καρδιά σου. Πιθανόν. Πρώτοι έρωτες, πρώτες απογοητεύσεις. Το κινητό σου τηλέφωνο όμως πάντα δίπλα σου, πάντα εκεί. Μεγαλώνεις κι άλλο κι αρχίζεις να καταλαβαίνεις πως πλέον δεν μπορείς χωρίς αυτό. Δεν μπορείς να ζήσεις τη ζωή σου, χωρίς την προέκταση του χεριού και του αυτιού σου.

Ύστερα ξυπνάς. Και η μέρα σου κυλάει κάπως έτσι:

Με το που ανοίγεις τα μάτια σου κοιτάς στο τηλέφωνο σου να δεις τις κλήσεις και τα μηνύματα. Στη συνέχεια τσεκάρεις και στα διάφορα social media τις ενημερώσεις σου. Αλήθεια με τόσους λογαριασμούς πότε προλαβαίνεις να ζήσεις;

Κάθεσαι να φας το πρωινό σου και το τηλέφωνο πάντα δίπλα σου να σου κρατάει συντροφιά και να σε ενημερώνει, αν χώρισε η Σούλα με τον Τάκη, αν ο Πέτρος με την Γιώτα αγαπιούνται ακόμα και αν ο Παντελής με την Φρόσω βρίσκονται στο "καφέ της άμμου" και περνάνε τέλεια και σούπερ. Μ' αυτά και μ'αυτά έφαγες το πρωινό σου και σε έχει πιάσει χέσιμο. Ήρθε λοιπόν η ώρα το κινητό τηλέφωνο σου να σε συντροφέψει εκεί που και ο βασιλιάς πάει μόνος του. Ή τελοσπάντων μαζί με το κινητό του. Αφού ενημερωθείς και στην τουαλέτα, διαπιστώνεις ότι πρέπει να πλυθείς και να ετοιμαστείς για τη δουλειά σου. Δυστυχώς δεν έχεις τρία χέρια για να πλένεις με τα δυο το πρόσωπο σου και με το άλλο να κρατάς το κινητό σου, οπότε ναι- αυτή είναι μια πραγματικά δύσκολη στιγμή!

Φεύγεις άρον-άρον να προλάβεις μην τυχόν και αργήσεις στη δουλειά, την οποία παρεπιπτόντως σιχαίνεσαι, αλλά σου δίνει τα λεφτά για να αγοράσεις το ολοκαίνουργιο κινητό τιμής ενός μηνιάτικου και κάτι. Αφού κάνεις λίγο το μαλάκα στο αφεντικό και αφού εξυπηρετήσεις κάτι μουνόπανα που λέγονται πελάτες, έρχεται η ώρα για το άγιο διάλειμμα σου.

Επιτέλους, θα τσεκάρεις ξανά το κινητό σου διότι μπορεί ο φίλος σου ο Αρχίδιος να κατούρησε το καπάκι στην τουαλέτα και η γυναίκα του η Σκυλοβία να του έβαλε τις φωνές. Ε να μην το ποστάρει; Και εσύ δεν πρέπει να το ξέρεις;

Επιστρέφεις στη δουλειά και μετά από λίγες ακόμα μαρτυρικές ώρες επιτέλους σχολάς. Θα δεις τους φίλους σου, θα πείτε τα νέα σας, θα διασκεδάσετε! Πάτε στην αγαπημένη σας καφετέρια και μετά τις γνωστές χαιρετούρες φωνάζεις το σερβιτόρο για το βασικό: όχι να παραγγείλεις, αλλά για τον γαμημένο κωδικό του wi-fι. Κι αυτό γιατί ενώ έχεις πολλά να πεις με τους φίλους σου, εκείνοι έχουν ήδη συνδεθεί και κάνουν check-in ότι βρίσκονται μαζί σου (ή τελοσπάντων με κάτι που σου μοιάζει) στο συγκεκριμένο καφέ. Μετά από λίγες φοβερές σούπερ ουαου ώρες που περάσατε όλοι μαζί χαρούμενοι  και αγαπημένοι με τα κινητά τηλέφωνα σας στην καφετέρια, δυστυχώς πρέπει να γυρίσεις πάλι σπίτι. Διότι και αύριο θα πρέπει να κάνεις το μαλάκα στο αφεντικό.

Αφού γυρίσεις στην θαλπωρή της οικίας σου λοιπόν και ξαπλώσεις, ανοίγεις ένα βιβλίο να διαβάσεις  ανοίγεις κατευθείαν το κινητό σου να δεις σε πόσους άρεσε η φωτογραφία που ανεβάσατε με τους φίλους σου στην καφετέρια. Και κάπου εκεί σε παίρνει ο ύπνος και βλέπεις σε όνειρο πως έχεις ήδη αποκτήσει το ολοκαίνουργιο μοντέλο κινητού που μόλις κυκλοφόρησε.

Αυτή λοιπόν ήταν μια μέρα σου. Μάλλον αυτή ήταν κάθε μέρα σου. Και τα χρόνια περνούν και οι εποχές αλλάζουν. Και κάποια στιγμή πεθαίνεις. Και δίπλα στο τάφο σου, υπάρχει μια μικρή εσοχή. Γιατί μαζί σου έχουν θάψει και το κινητό σου καθώς όσες εγχειρήσεις και αν έγιναν δεν αποκολλήθηκε ποτέ από το χέρι σου.

Κάποια στιγμή θα πρέπει όλοι να παραδεχτούμε την αλήθεια: Ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου είναι το κινητό του τηλέφωνο. Όχι ο σκύλος. Χωρίς σκύλο ζεις, χωρίς τηλέφωνο όχι.

Επίσης ερωτήματα όπως "πότε είσαι αληθινός", "πότε είσαι ο εαυτός σου" και "πότε προλαβαίνεις να ζήσεις" δεν έχουν απάντηση.

Όλα τα παραπάνω τα κάνεις κι εσύ, τα κάνω και γω κρατάμε στο χέρι μας συνέχεια  κινητό.

Όλα τα παραπάνω λοιπόν εμείς -αν θέλουμε- μπορούμε να τα αλλάξουμε. Και είναι στο χέρι μας. Όχι σε αυτό που κρατάει το κινητό, στο άλλο.

Κυριακή, 12 Απριλίου 2015

Don't be afraid of the dark

Edvard Munch-The Scream

Don' t be afraid of the dark - for there's light there. And as the great German had it, we have to carry abit of chaos in us for a star to be born.

Once more you' ve lost yourself in the dream-struggles of the mind. The blinding light baffles your mind, you never quite know where you' ll find yourself next.

Once more will your soul soar faraway cities and lands. But the surrounding darkness will never cease accompanying you.

After all, what is there to be afraid of?For this also forms part of you. Blessing and curse, mother and sister. Don't be afraid of the dark. Indeed, there's light to be found there. A light not yet discovered. In a little while this same light will become the path that marks an entire lifetime. The most beautiful and the ugliest are also born small. On the way they grow greater.

But there will always be a glimpse of you in the dark and this might very well turn into stardust resting on the breath of time.

Perhaps you'll never know. Perhaps you'll come to experience everything you dreamed of. Perhaps you'll go cursed and despairing, perhaps glorified. What you should never forget is that there's light in the dark. And the examples are indeed many. And the hours infinite. And eternity will gaze at you a speck of dust.

In the dark you'll come to find your profoundest reflections. It's up to you whether you'll bear to look them in the eye. In the end,whatever you do, whatever happens, you should never stoop down to fear. What's certain is that you don't know what you'll find in the midst of this age-old battle between you and time.

Don't feel bad, don't feel cursed. This same course is what makes it possible for you to escape insignificance. It's what fills your whole being. It's the light that's always to be found in the dark. Don't only look at everything visible, but elsewhere as well. If you draw black veil, you' ll see that the view behind the balcony window is mesmerizing.

And it shows to you everything you never believed you'd see. And it shows to you new worlds, known only to the few. There's also the dark to find behind the curtain. If even for a momment you are overcome with fear, you'll never know the dreamlike world hidden beneath.

And the time will certainly come when night will draw to a close, when the sun shows itself. Thus one day the dark will be no more, offering a viw to the light. Never forget that the dark is not to be feared.

No matter how many centuries make their way past as, no matter how many years brush past all being, there will always be light to be found in the dark, and a bit of chaos will always give birth to dancing stars...

*Ένα μεγάλο ευχαριστώ στο Φίλιππο για τη μετάφραση.
Στα ελληνικά διαβάστε το ΕΔΩ

Σάββατο, 11 Απριλίου 2015

Τα τρία τρίστιχα


1
Άνθρωποι, δίχως αρχή και τέλος, δίχως στιγμές, δίχως ζωές, δίχως αγάπη. 
Άνθρωποι που τρέχουν να προφτάσουν τα όνειρα, τα ονόματα, τις σκέψεις της αλήθειας. 
Άνθρωποι δίχως ανθρωπιά.

2
Έρωτας μέσα στο χρόνο, έρωτας μέσα στη ζωή.
Χιόνι μέσα στο καλοκαίρι και ανοιξιάτικης μέρας η αυγή.
Έρωτας δίχως εραστές.

3
Βροχή νοσταλγική, πάνω στων βλεφάρων σου την άκρη.
Μονάχα εκεί μπορεί να βρεθεί.
Μια δίχως σύννεφα βροχή.

Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2014

Τα όνειρα πεθαίνοντας...

Πάλι μίλησε ο ήλιος και πάλι άστραψε ο ουρανός. Νύχτα παγωμένη χαμήλωσε τα μάτια σου, άνοιξε τ' αυτιά σου και άκου. Άκουσε των πόνο των πραγμάτων, το θλιμμένο τραγούδι της αμυγδαλιάς που περιμένει την άνοιξη για ν' ανθίσει. Μη δακρύσεις τούτη τη φορά. Μην προσκυνήσεις τ' απροσκύνητα. Μη δειλιάσεις ξανά μπροστά στους ματωμένους ουρανούς. Αφού έχεις νιώσει κι έχεις καταλάβει τον πόνο του ανθρώπου.

Σιγή μου όμορφη, σιωπή μου άδεια, να 'ξερες πόσο σε λατρεύω. Στο βουητό της θάλασσας, στον ήχο του ηλιοβασιλέματος, αφήνω την ψυχή μου να βυθιστεί. Μονάχα εκεί νιώθω ίσος και ίσως κι όταν λούζομαι απ' τις σταγόνες της βροχής. Ξέρω πέρασε καιρός, ξέρω πως δεν είναι όπως παλιά μα πίστεψε με πως όσο δύσκολο κι αν φαίνεται εγώ θα προσπαθήσω. Μόνο για σένα λυπάμαι, μόνο για σένα νιώθω πως φταίω. Μα άστα να πάνε, καθένας βαδίζει στο δρόμο του.

Στον αφρό των κυμάτων ταξιδεύουν τα όνειρα μας, ψάχνοντας για νέες πολιτείες. Νέες προκλήσεις, νέες δυσκολίες, νέες λύπες και χαρές. όμως τι είναι η ζωή χωρίς τα παραπάνω; Φαντάστηκες ποτέ τον ουρανό δίχως αστέρια; Τ' αστέρια είμαστε 'μεις λοιπόν, σαρανταπληγιασμένοι ψάχνοντας τον ευκολότερο δρόμο για να καούμε στον ήλιο. Μα κανείς μας δεν θα τα καταφέρει. Γιατί για να φτάσεις να καείς στον ήλιο πρέπει να βρεις τον δύσκολο δρόμο. Να ματώσουν τα πόδια σου από τις πέτρες, να στεγνώσει το στόμα σου από τη δίψα, να σκιστεί το δέρμα σου από την αλμύρα. Μόνο τότε θα έχεις ίσως πλησιάσει τον ήλιο. Και όταν η βροχή θα πέφτει μη προφυλάσσεσαι. Μη ψάχνεις μέρος να κρυφτείς. Παρά μονάχα χαρούμενος να βγαίνεις στο δρόμο και να αφήνεις το νερό να σε μουσκεύει. Στο λέω εγώ που τη βροχή φοβήθηκα και τώρα είμαι βρεγμένος. Που σ' άλλα πίστεψα κι άλλα κινώ να πράξω.

Κι αν όπως κάπου διάβασα ή κάποιος μου το είπε πως ο άνθρωπος πεθαίνει - αλήθεια τι έκπληξη κι αυτή; Ο άνθρωπος να πεθαίνει!- τότε που πάνε τα όνειρα του; Πεθαίνουν και αυτά ή καίγονται στον ήλιο; Βροχή μου λατρεμένη χωρίς να ξέρω σίγουρα, μονάχα από ένστικτο, τούτο μονάχα θα σου πω: Τα όνειρα πεθαίνοντας καίγονται στον ήλιο!

Πέμπτη, 21 Αυγούστου 2014

Ονειρολογισμός


"Ο κυρ-Αντώνης βιάζεται να πάει να κοιμηθεί
γιατί το βράδυ στα όνειρα του θέλει να θυμηθεί
ό, τι ποτέ δεν έζησε μες τ' όνειρο του ζει
μα η νύχτα φεύγει και λυπημένο τον βρίσκει η χαραυγή"

Ο κυρ-Αντώνης, Μάνος Χατζιδάκις

Μεγάλωσα μονάχος μου με συντροφιά τα όνειρα. 
Σε μονοπάτια της ψυχής μου βρέθηκα απόμερα. 
Γνώρισα την αγάπη, έμαθα τη λατρεία 
και άλλα πράγματα πολλά άγραφα στα βιβλία.

Ήμουν για λίγο πάνω
μα πιο πολύ στα κάτω
κι όποτε σήκωνα κεφάλι
βρισκόμουνα ξανά στον πάτο.

Και τώρα στης ψυχής το βάθεμα
με πιάνω να τρομάζω
στον απολογισμό αυτόν εδώ
τον εαυτό μου να δικάζω.

Δυό άνθρωποι μαγικοί
μου 'μάθαν τη ζωή
και για όσα έκαναν θα τους λατρεύω
μέχρι την τελευταία μου πνοή.

Και τότε φίλε βρήκα εσένα
που τώρα είσαι μακρυά στα ξένα
κι ένιωσα για πρώτη μου φορά πως έχω αδελφό
και πως δεν πρέπει να φοβάμαι γιατί θα είσαι πάντα εδώ.

Κάποιες φορές τα λόγια είναι λίγα
για να εκφράσουν τα συναισθήματα,
ας μείνουμε φίλε μου λοιπόν εδώ
με τα δικά μας τα συνθήματα.

Ύστερα ήρθαν τα γράμματα
μαζί με τα φαντάσματα
κι έμαθα πράγματα απίστευτα για μένα
και για όσα στην ψυχή μου είναι καμωμένα.

Τότε οι ίδιοι άνθρωποι βρέθηκαν εκεί
και μου 'δωσαν ξανά ζωή
τον εαυτό μου να ξαναμάθω μου δίδαξαν 
κι όσα κι αν κι εκείνοι πέρασαν με την αγάπη τους τα νίκησαν...

Βλέπεις τους έτυχα εγώ
μαυροντυμένος ήλιος
σκαντζόχοιρος ευαίσθητος
γάτος μαζί και σκύλος!

Αργότερα ήρθες και εσύ
αστέρι που έπεσε στη γη
μπροστά σε θάλασσα, πάνω σε βράχια
ενώθηκαν της ψυχής μας τα κομμάτια.

Μα ξαφνικά σε φόβισα
-ήταν βλέπεις τα φαντάσματα-
κι όμως όσο πάλευα εκεί
το χέρι μου κρατούσες μέχρι την αυγή.

Κι αλήθεια ποιος θα μου 'λεγε
ότι τ' αστέρια βρίσκονται στη γη
κι ότι το φωτεινότερο
μες την ψυχή μου κατοικεί;

Δε θέλω όμως να ξεχάσω εσένα
που βρέθηκες εκεί
και όσα με οδήγησαν 
στων λόγων σου τη θαλπωρή.

Χρόνια πολλά 
και ώρες αμέτρητες
άλλες τις έζησα στη φυλακή
και άλλες ήταν λεύτερες.

Μα αν δεν ήταν εκείνοι 
και κατ' επέκταση εσύ
τότε απ' τα χιλιάδες φαντάσματα
αμφιβάλλω αν έστω κι ένα θα 'χε διαλυθεί.

Παρ' ότι μείναν λίγα
και δεν πεθάναν οριστικά
αν δεν υπήρχε η δική σου πυξίδα
δεν θα τα έγραφα όλα αυτά.

Και τώρα φτάνοντας στο τέλος
-που σημαίνει μια νέα αρχή-
γνώριμος φόβος με κατακλύζει
και μου παγώνει την ψυχή.

Βλέπεις είναι τα όνειρα 
που μου ζητούν εκδίκηση
νύχτα την πόρτα μου χτυπούν
να γράψω θέλουν τούτη την αφήγηση.

Με τα όνειρα μου συντροφιά 
βρέθηκα ως εδώ
και με τα όνειρα μου αγκαλιά
το μέλλον θέλω να θωρώ

Γιατί χάρη σ' αυτά γνώρισα θάλασσες, βουνά,
γιατί χάρη σ' αυτά
έχω ένα αστέρι
στης ψυχής μου την αγκαλιά.

Κι όμως εγώ ακόμα φοβάμαι
τα φαντάσματα μην ξαναρθούν
μα μεγαλύτερο τρόμο μου φέρνει μήπως
τα όνειρα μου πεθάνουν πριν προλάβουν καν να γεννηθούν!

pour l'eternité...